Έτσι όπως δημοσιεύθηκε στον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ

Μάτι: Ημερολόγιο ολοκαυτώματος με συγκλονιστικές μαρτυρίες από το οικόπεδο της φρίκης (ΒΙΝΤΕΟ)

04 Αυγούστου 2018

Ραφήνα του τότε. Την πρωτογνώρισα στην εφηβεία μου. Τότε που τυχερός καλεσμένος σε νεανικό πάρτι είχα την τύχη να βρεθώ στο όμορφο παραλιακό θέρετρο που οι προνομιούχοι φίλοι μου είχαν εξωχικό, να διασκεδάσω και να ερωτευθώ. Όμορφες στιγμές, γλυκές αναμνήσεις.




Ραφήνα του σήμερα. Πνιγμένη στους καπνούς με τα πλωτά ν’ αφήνουν τρομοκρατημένους παραθεριστές και κατοίκους στην απαβάθρα, σε ζωντανή σύνδεση από την τηλεόραση, να τη βλέπω από τον καναπέ της Λευκωσίας.
 
Γνώριμο λιμανάκι, γνώριμη εικόνα, γεμάτη τρόμο και φόβο όμως αυτή τη φορά.
 
Στο αεροπλάνο που θα με πήγαινε και πάλι εκεί, μετά από τόσα χρόνια, σκεφτόμουν το τότε και φανταζόμουν το τώρα.
 
Παράλληλα παρεμβάλονταν εικόνες από τις μεγάλες φωτιές του 2007 σε Ηλεία κι Αρκαδία. Τότε που στην προσπάθειά μας να τις καλύψουμε παραλίγο να εγκλωβιστούμε και να καούμε σαν τα ποντίκια στο αυτοκίνητό μας.
 
Σε λιγότερες από 24 ώρες από την ώρα που έβλεπα από τον τηλεοπτικό δέκτη την επιχείρηση διάσωσης πανικόβλητων ανθρώπων από τη μεγάλη πυρκαγιά στην περιοχή, τα πόδια μου πάτησαν ξανά στο όμορφο λιμανάκι της.
 
Ηρεμία κι ησυχία. Τίποτα δε θύμιζε τον χθεσινό πανικό της Δευτέρας. Η οσμή του καμμένου και μία παγερή βουβαμάρα μόνο πρόδιδαν πως κάτι είχε συμβεί.
 
Στα ταβερνάκια λιγοστός κόσμος. Λιγοστοί κι οι άνθρωποι που έκαναν τη βόλτα τους. Κι όλοι σκυθρωποί.
 
Μαζί μου κι ο Κώστας. Έμπειρος κινηματογραφιστής. Μαζί μ’ αυτόν και με τον Μίλτο τον σκηνοθέτη άλλωστε, θα καιγόμασταν στην Αρκαδία.
 
Σταματάμε να βάλουμε κάτι στο στόμα μας πριν πάμε Μάτι.
 
Ευκαιρία να μάθουμε κι από την κυρία που είχε το «οβελιστήριο» τι έγινε εκεί τις τελευταίες ώρες.


 
Η περιγραφή της δεν αλλάζει κάτι σε ότι είχαμε υπόψη μας. Τρόμος, καπνός, οσμή θανάτου, πανικός ...
 
Ξεκινάμε για το Μάτι. Άλλωστε τα ξενοδοχεία στη Ραφήνα είναι φουλ, από τον κόσμο που έχασε τα σπίτια του, οπότε η προσπάθεια να κλείσουμε δωμάτιο έπεσε στο κενό πριν καν ξεκινήσει.


 
Φτάνοντας στον μικρό κυκλικό κόμβο που οδηγεί στο Μάτι, αστυνομικό μπλόκο απαγορεύει την είσοδο σ’ αυτό.
 
Μετά τις απαραίτητες διευκρινίσεις συνεχίζουμε.
 
Η μυρωδιά του καμμένου έντονη. Καμία σχέση όμως με τον καπνό στην Ηλεία που σ’ έπνιγε και σ’ ανάγκαζε να κλείνεις παράθυρα ακόμη και 24 ώρες μετά το πέρασμα της πύρινης λαιλαπας.
 
Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Κατηφορίζουμε ένα μικρό δρόμο που μετά βίας χωρούν να περάσουν δύο αυτοκίνητα. Και δεν είναι ο μόνος. Όλοι οι δρόμοι και παράδρομοι έτσι και μικρότεροι είναι.
 
Μαυρίλα παντού. Μαύρα περιτοιχίσματα σπιτιών. Ένα, δύο τρία, τέσσερα,  αυτοκίνητα καμμένα δεξιά κι αριστερά είτε παρκαρισμένα, είτε πεσμένα άτακτα στο πλάϊ κάνουν το όλο σκηνικό ακόμη πιο τρομακτικό μέσα στο μαύρο σκοτάδι. Δεν ακούς τίποτα. Δεν κυκλοφορεί ψυχή. Σκηνικό γκραν γκινιολ. Εγκαταλελειμμένη κατεστραμμένη πόλη.
 
Το φως από τους φάρους της αστυνομίας και των πυροβεστικών μας οδηγούν κοντά τους. Μας λένε προς τα πού να κατευθυνθούμε για να βρούμε την «Αργυρά Ακτή». Την περιοχή που εγκλωβίστηκαν και κάηκαν δεκάδες άνθρωποι στα αυτοκινητά τους και σε κοντινό οικόπεδο.
 
Συνεχίζοντας την πορεία μας στο στενό δρόμο κατηφορίζουμε κι ο δρόμος ανοίγει για λίγο, το σοκ όμως είναι μεγάλο!
 
Προβολείς τηλεοπτικών συνεργείων και φάροι ρυμουλκών φωτίζουν και κάνουν ακόμη πιο τραγικό μέσα στο σκοτάδι και τον καπνό το σημείο του ολοκαυτώματος.


 
Αυτοκίνητα καμμένα παντού. Αυτοκίνητα λιωμένα που ακόμη κι ο σκελετός τους που έχει απομείνει σου δίνει την εντύπωση πως αν τον ακουμπήσεις θα γίνει στάχτη κι αυτός!
 
Οι συνάδελφοι στέκονται κλαρίνο μπροστά στις κάμερες. Θα βγουν ζωντανά.
 
Συνεχίζουμε με τα πόδια. Η κάμερα γράφει. Τι να πρωτογράψει όμως; Χρειάζονται ώρες εγγραφής για ν’ αποτυπώσεις το σκηνικό. Και πάλι δε θα καταφέρεις να το μεταδώσεις στον κόσμο. Από τις περιπτώσεις που το «εδώ» νικά την οποιαδήποτε εικόνα μετάδοσης.
 
Αν θέλεις να καταλάβεις και να «νιώσεις», πρέπει να δεις και να οσμιστείς...
 
Προχωράμε προς τα πάνω. Λίγα μέτρα πιο κει καμιά δεκαριά αυτοκίνητα και δύο μηχανές καμμένα έξω από μία πολυκατοικία.
 
«Εδώ στο δρόμο έχει αφήσει τα ματωμένα του αποτυπώματα στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τις φλόγες, χωρίς όμως να τα καταφέρει» ακούω και γυρίζω αλαφιασμένος.
 
Συνάδελφος βαδίζει στον δρόμο και μιλά στην κάμερα.
 
Κοιτώ κάτω τον δρόμο μπας και πατώ πάνω σε αίματα και τα «μαγαρίζω»... Δε μπορώ να διακρίνω κάτι μες στο σκοτάδι και με προσεκτικά βήματα συνεχίζω παραπέρα.
 
Τηλεοπτικά συνεργεία από παντού, Ελλάδα κι εξωτερικό. Διακρίνω μόνο μία διαφορά μεταξύ τους.
 
Οι Ελλαδίτες πιο ψύχραιμοι, πιο «ομιλητικοί». Οι ξένοι ανταποκριτές αμίλητοι, σφιγμένοι, σοκαρισμένοι, τρομοκρατημένοι, λες και ζουν τη στιγμή του ολοκαυτώματος που προηγήθηκε λίγες ώρες πριν.
 
Κι έτσι είναι. Όλη η φρίκη αποτυπωμένη μπροστά μας!
 
Στα δεκάδες καμμένα αυτοκίνητα, στους καρβουνιασμένους στύλους, στον λιωμένο τηλεφωνικό θάλαμο, στα «νεκρά» σπίτια.
 
Εικόνα πρωτόγνωρη. Διαφορετική από αυτή που αντικρύσαμε στις μεγάλες φωτιές του 2007.
 
Λες κι όλη η καταστροφή του τότε συγκεντρώθηκε και παρουσιάστηκε μπροστά μας σ’ εκείνο το στενό πέρασμα...
 
Κι είμαι εκεί να τη καταγράψω με κάμερα για μία ειδησεογραφική ιστοσελίδα που κουβαλά ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία.
 
Για πρώτη φορά στα κυπριακά χρονικά πρέπει μ’ έναν φορητό υπολογιστή να στείλω εικόνα και ρεπορτάζ κάνοντας μοντάζ μόνος μ’ ένα πρωτόγονο σύστημα κι αν βρω σύνδεση με διαδίκτυο, γιατί πρέπει να βρω...
 
Στο αεροδρόμιο βλέπετε δεν υπήρχε εκείνο το σωτήριο usb που θα μπορούσα να πάρω για να μου παρέχει ίντερνετ, και το να πάω Αθήνα να ψάξω ήταν πολυτέλεια.
 
Το Μάτι μας περίμενε, τα γεγονότα μας κυνηγούσαν κι έπρεπε να «τρέξουμε» το ρεπορτάζ με κάθε τρόπο.
 
Δεν υπήρχε η δυνατότητα ούτε του v/o για να σπικάρω το θέμα, να εξηγήσω, να περιγράψω και να «ντύσω» με πλάνα.
 
Αναγκαστικά έπρεπε να καταφύγω στη μέθοδο του stand up. Έκανα όσα δεν έκανα ποτέ στη ζωή μου μαζεμένα.


 
Η επιχείρηση απομάκρυνσης των καρβουνιασμένων αυτοκινήτων συνεχίζεται, η κάμερα την καταγράφει κι η ώρα δείχνει ξημερώματα Τετάρτης.
 
Επιστρέφουμε Ραφήνα, κοντά στην πλατεία. Καταφεύγουμε σε μία παγωταρία που ναι ανοιχτή, σε μία απέλπιδα προσπάθεια ανεύρεσης καταλύματος.
 
Το plan B μιλά για ύπνο στο αυτοκίνητο.
 
Μια καλοσυνάτη 20χρονη κοπέλα προθυμοποιείται να μας βοηθήσει. Τηλεφωνεί σε φίλους και γνωστούς, τους ξυπνά τους ρωτά κι έρχεται με μία λίστα ξενοδοχείων, πανσιόν ενοικιαζόμενων δωματίων της πέριξ περιοχής.
 
Στεκόμαστε τυχεροί, Βρίσκουμε δωμάτιο στη Νέα Μάκρη. Κοιμόταν ο άνθρωπος που το είχε. «Ελάτε και θα σας περιμένω» μας λέει και ξεκινάμε.
 
Περνάμε έξω από τον Βουτζά. Όλες οι δίοδοι κομμένες από αστυνομικούς. Ο καπνός πολύς. Εδώ ακόμη φαίνεται πως η φωτιά είναι ζωντανή. Δυσκολευόμαστε στην οδήγηση, μπαίνουμε Νέα Μάκρη, φτάνουμε στο δωμάτιο.
 
Κατεβάζουμε πλάνα, προσπαθώ να κάνω επιλογή. Τα μάτια κλείνουν, το ίδιο και το λαπ τοπ.
 
Ο δαιμονισμένος θόρυβος των ελικοπτέρων που πετούν ακριβώς από πάνω μας, κάνει το δωμάτιο να τρέμει και μας ξυπνά χαράματα.
 
Πρέπει να γίνει «μοντάζ», αποστολή και να φύγουμε! Δυστυχώς όμως το ίντερνετ «σέρνεται»... Χάνουμε πολύτιμες ώρες. Κρεμασμένος πάνω σ’ ένα ψυγείο – εκείνο το σημείο είχε μπρίζα και βόλευε- τελειώνουμε επιτέλους όπως όπως και φεύγουμε για το Μάτι.
 
Ένα Μάτι που με το φως της ημέρας μας αποκάλυψε όχι μόνο μία απίστευτα πρωτοφανή εικόνα αλλά και όλα τα μυστικά της ανείπωτης τραγωδίας.
 
Το 2007 διανύσαμε πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα από φλόγες, καπνούς και στάχτες σε βουνά και λαγκάδια.
 
Τώρα διανύουμε ελάχιστα, μέσα σε κατοικημένη περιοχή που μυρίζει πόλεμο και καταστροφή.



Έτσι όπως τον βλέπουμε στην τηλεόραση τρώγοντας πίτσα και πίνοντας δροσερή μπύρα «ανεβάζοντας» εκείνο το «προσευχόμαστε για τη Συρία» λίγο πριν ξανασηκώσουμε το ποτήρι μας να δροσιστούμε.
 
Δε φανταζόμουν τέτοια εικόνα. Δεν πίστευα αυτό που έβλεπα. Στη χειρότερη περίπτωση ανέμενα κι ήμουν προετοιμασμένος να τα δω όλα στάχτη.
 
Ε λοιπόν δεν ήταν!
 
Κάτι άλλο πιο διεστραμμένο είχε συμβεί.
 
Λες και κάποιος «έπαιζε» ένα διαβολικό  παιχνίδι κι διάλεγε ποιον και τι θα κάψει.
 
Ανάμεσα σε δύο καμμένα οικόπεδα, μία πολυτελής έπαυλη αξίας αρκετών εκατομμυρίων, έστεκε αγέρωχη με τα καμμένα διπλανά σπίτια της να την κάνουν ακόμη πιο επιβλητική.
 
Πιο πέρα η πλούσια σε βλάστηση αυλή σπιτιού είχε γίνει στάχτη και το σπίτι παρέμεινε ανέπαφο, ενώ στη γωνία συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Στάχτη κι ερείπια το σπίτι και ο κήπος καταπράσινος και «ζωντανός».


 
Σπίτια καμμένα μονόπαντα, σπίτια στάχτη ανάμεσα σε άλλα ανέγγιχτα από τις φλόγες και το αντίστροφο.
 
Σαν να δημιουργήθηκε ένα αρρωστημένο έργο σε καμβά.
 
Σαν ένας πίνακας ζωγραφικής με όμορφα σπίτια πνιγμένα στο πράσινο και φόντο τη θάλασσα που κάποιος αποφάσισε να καταστρέψει, βουτώντας τις παλάμες του σε μαύρο χρώμα, άφησε στη συνέχεια τα αποτυπώματά του πάνω σ’ αυτόν.
 
Όπου έβρισκε, όπου ήθελε. Μαύρες κηλίδες παντού, που εναλάσονταν με πράσινο!
 
Και ξανά μαύρο και ξανά πράσινο...
 
Πώς είναι δυνατόν; Πώς συνέβη αυτό;


 
Μιλώντας με αξιωματικούς της πυροσβεστικής, με ντόπιους κι ανθρώπους που ξέρουν από θάλασσα κι ανέμους η εξήγηση είναι μία.
 
Όχι μόνο οι άνεμοι που έπνεαν ήταν δαιμονισμένοι και ξεπερνούσαν τα 10 κι 11 μποφόρ αλλά κι οι αλλαγές στην κατεύθυνσή τους ήταν συνεχόμενες και γρήγορες.
 
Μέχρι ν’ αρπάξει εδώ, φυσούσε και την πήγαινε εκεί και μέχρι να κατακάψει εκεί, φυσούσε και τη πηγαίνε παραδίπλα...
 
Οι ίδιοι άνεμοι, η ίδια ένταση και το ίδιο σατανικό παιχνίδι παίχτηκε κι εκεί στο σπίτι του μαρτυρίου, στο οικόπεδο της φρίκης, εκεί που περισσότεροι από 26 άνθρωποι άντρες, γυναίκες και παιδιά, παραδόθηκαν αγκαλιασμένοι στις φλόγες.
 


Τόσο οι γείτονες όσο και η ιδιοκτήτρια που μιλήσαμε έδωσαν την ίδια περιγραφή των συγκλονιστικών στιγμών που έζησαν, εξιστορώντας πώς σώθηκαν.
 
«Μέχρι να μας μυρίσει η φωτιά, μέχρι ν’ ακούσουμε πως η πυρκαγιά είναι στην Καλλιτεχνούπολη, ήρθε εδώ στο Μάτι. Μέχρι να καταλάβουμε τι συμβαίνει, λαμπάδιασε ο τόπος! Κόλαση! Έβρεχε φωτιά! Μας κυνηγούσαν πύρινες φλόγες! Νιώθαμε το δέρμα μας να λιώνει από τη θερμοκρασία. Τρέξαμε προς τη θάλασσα. Έπρεπε να ξέρεις πώς θα πας σ’ αυτή. Αν δεν ήξερες βρισκόσουν σε αδιέξοδο. Εδώ από κάτω έχει βράχια και γκρεμό. Ακόμη κι όσοι ήξεραν πώς να φτάσουν στη θάλασσα δυσκολεύτηκαν γιατί δεν έβλεπαν.
 
Οι ιδιοκτήτες του μοιραίου οικοπέδου άνοιξαν τις δύο από τις τρεις γκαραζόπορτές τους για να περάσει προς τα κάτω ο κόσμος που αλαλάζοντας από τρόμο έτρεχε ανάμεσα στις φλόγες να γλιτώσει.


 
Από τις διόδους αυτές που ανοίχτηκαν, περίπου 40 άτομα τα κατάφεραν κι έφτασαν ως τη θάλασσα. Περισσότεροι από 26 εγκλωβίστηκαν είτε στο οικόπεδο της φρίκης όπως πλέον το αποκαλούν, είτε στο σπίτι του μαρτυρίου.  
 
Κάηκαν ζωντανοί. Ούρλιαζαν. Τους ακούγαμε αλλά δε ξέραμε τι συμβαίνει. Άλλωστε όλοι φώναζαν από τρόμο. Πού να φανταστούμε...»
 
Υπό την επήρεια σοκ ακόμη μας μίλησε και η ιδιοκτήτρια του μοιραίου σπιτιού και οικοπέδου που μετατράπηκε σε κρεματόριο αθώων ψυχών:
«Βρήκαν νεκρούς και μέσα στο σπίτι μου και στο οικόπεδο. Κάηκαν όλοι. Κάηκαν όλα. Εμένα δεν μου έμεινε τίποτα. Μόνο τα ρούχα που φορούσα. Τα παπούτσια που με βλέπετε είναι δανεικά. «Χέστηκα» όμως κι αν έχασα ό,τι είχα. Εδώ μέσα κάηκαν ζωντανοί άνθρωποι! Το καταλαβαίνετε; Εμείς στη θάλασσα μείναμε για ώρες. Βουτάγαμε το κεφάλι μας μέσα να χωθούμε γιατί έπεφτε φωτιά πάνω μας! Φοβόμασταν να μην πιάσουμε φωτιά από το κεφάλι μας!».


 
Μείναμε κάμποση ώρα έξω από το σπίτι της γυναίκας.
 
Από το περιτοίχισμα κοιτούσαμε ξανά και ξανά μέσα... Το σημείο που βρέθηκαν τ’ απανθρακωμένα πτώματα. Τον περιβάλλοντα χώρο.
 
Λες κι όλα ζωντάνευαν μπροστά μας. Η συρόμενη γκαραζόπορτα, ν’ ανοίγει κι ο κόσμος να τρέχει στο μονοπάτι μπροστά της για να φτάσει στη θάλασσα.
 
Με το μάτι «περπατήσαμε» σε όλα τα ορατά σημεία της περιοχής
 
Μία ώρα μετά που φύγαμε η είδηση που ακούσαμε μας σόκαρε διπλά. Μόλις φύγαμε βρήκαν στο οικόπεδο κι άλλους νεκρούς. Νεκρούς που η ματιά μας δεν μπορούσε να εντοπίσει καθώς όλα φαίνονταν το ίδιο, μαύρα.
 
Ιστορίες και μαρτυρίες πολλές. Όσες και οι κάτοικοι μαζί με τους παραθεριστές που έζησαν τη νύχτα της αποκάλυψης στο Μάτι και κατάφεραν να σωθούν.


 
Το ρεπορτάζ πάντα φτωχό μπροστά σε τόσο δραματικά γεγονότα.
 
Κι ο δημοσιογράφος ακόμη πιο μικρός, όταν χρειάζεται ν’ αποτυπώσει με λέξεις δράματα και καταστάσεις που δεν περιγράφονται.

 
Πηγή: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Παναγιώτης Ε. Δημόπουλος
Τα σχόλιά σας

Τo lovemyall.com ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.

LOVEMYALL   |   Τελευταία Νέα

Αν το βρείτε γιατί έχει προκαλέσει σάλο αυτό το ρούχο από την Fendi
Στην κορυφή τηλεθέασης την προηγούμενη βδομάδα το «ΣΙΓΜΑ» με καθαρή πρωτιά
«Προφητεία» Στίβεν Χόκινγκ: Η πλούσια ελίτ θα δημιουργήσει μια επικίνδυνη «φυλή υπερανθρώπων»
Αρχιεπίσκοπος: Γιατί ενοικίασα και δεν έκλεισα το TVONE (ΒΙΝΤΕΟ)
Αρχιεπίσκοπος: «Λύση γιοκ με συνομιλίες και χαλαρές ομοσπονδίες!» (ΒΙΝΤΕΟ)
Τραγωδία στην Καβάλα: 11 άνθρωποι απανθρακώθηκαν μετά από τροχαίο!
Αρχιεπίσκοπος Κύπρου: Δίνει μάχη με τον καρκίνο - Τι λέει σε όσους βιάζονται για τη διαδοχή (ΒΙΝΤΕΟ)
«Όταν σου χορεύω ιστορίες λέω» - Το Φεστιβάλ της Κλήρου που πρέπει να πάτε!
Για πρώτη φορά: Κινέζοι επιστήμονες δημιούργησαν ποντίκια από γονείς του ιδίου φύλου
Θρίλερ με τον Σαουδάραβα δημοσιογράφο: Τον άρπαξαν από το γραφείο του προξένου και τον έκοψαν κομμάτια
ΣΟΚ στον Έβρο: Έσφαξαν με στρατιωτικό μαχαίρι 3 γυναίκες, η μία ανήλικη!
«Έφυγε» σε ηλικία 95 ετών ο Άλεξ Σπανός, δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης των Los Angeles Chargers
Ντύθηκε γαμπρός ο πρόεδρος του ΕΛΑΜ με νυφούλα την αγαπημένη του Εύα Κυριάκου! (ΦΩΤΟ)
Αβέρωφ: Έχουμε διαφορετικές εκτιμήσεις με ΠτΔ στο κυπριακό! (ΗΧΗΤΙΚΟ)
Θρίλερ στη Βουλγαρία: Βίασαν και σκότωσαν δημοσιογράφο που ερευνούσε υπόθεση διαφθοράς
Υποβόσκει εμφύλιος Προεδρικού - Πινδάρου για Κυπριακό
Τραγωδία στη Νέα Υόρκη: Είκοσι νεκροί σε δυστύχημα με λιμουζίνα
Η φρενίτιδα των selfies μετρά 259 νεκρούς
LoveMyAll Cyprus © 2013-2017 | Αποποίηση
Design By: LightBlack